De nageltafel: de vervelende klant

Het is nog vroeg als ik mijn agenda check voor die dag. Het is heerlijk herfstweer vandaag en zelfs vogels hoor je vrolijk kwetteren. Maar toch zucht ik even heel diep. Ik zie haar naam staan. Sonja. En Sonja is op z’n zachtst gezegd best een vervelende klant.

Ze is de klant die je zoveel energie kost dat je moe en gesloopt weer naar huis gaat. De eerste keer dat ze in mijn salon kwam leek het alsof Hare Majesteit de Koningin zelf binnenkwam. Grote zonnebril op (het regende die dag toch?), druk bellend, een wolk parfum om zich heen en vooral die irritante klikhakjes die over mijn vloer klepperden. “Je bent toch wel echt goed he?” was de eerste zin die uit haar mond kwam, terwijl ze zuchtend plaatsnam aan mijn tafel. “Ik heb geen zin in prutswerk.”
Ik maakte maar een grapje dat ik nog nooit klachten heb gehad, maar ik voelde me meteen niet meer op mijn gemak. Toen ze na anderhalf uur klaagzang en commentaar op mijn werk weer wegging slaakte ik een zucht van verlichting. Maar die avond stond ze alweer op mijn voicemail dat er een beschadiging was en ze eiste haar geld terug. Nu sta ik echt wel open voor kritiek, maar ik kon niet geloven dat er nu al iets mis was. Ik gaf haar het voordeel van de twijfel en zei dat ze de volgende terug kon komen voor reparatie. “Nee, laat maar zitten”, was het antwoord. Verbaasd hing ik weer op. Zal het haar dan echt alleen om de korting zijn gegaan? In de afspraken die volgden was er altijd wel iets mis en bijna begon ik te twijfelen of ik wel goed werk leverde. De onzekerheid nam toe en iedere keer als ik haar naam zag, werd ik onrustig.

En nu stond ze weer op de agenda. Ik hoor haar hoge stem al van veraf aankomen. Haar geklaag aan de telefoon duwt me al bijna over het randje. Ik maak mijn werk af bij een andere klant en probeer me niet te laten afleiden door Sonja’s irritante aanwezigheid.
Als ze uiteindelijk gaat zitten hangt ze nog steeds aan de telefoon en sommeert me even te wachten. Vol verbazing doe ik dat vervolgens ook, maar dan ben ik het zat.
“Ik denk dat het beter is als u en uw telefoon even buiten gaan staan en u een andere nagelstylist zoekt.” Ik zeg het vol overgave, maar van binnen tril ik. Ik heb nog nooit een klant weggestuurd..
Ze kijkt perplex en zegt tegen haar gesprekspartner dat ze even moet ophangen want ze werd geschoffeerd door een winkelmeisje (ja, dat waren echt haar woorden). De woorden die ze daarna zei zal ik niet herhalen, maar vriendelijk waren ze in ieder geval niet. Nog nooit stond ik zo achter mijn beslissing. Ik sta op en doe de deur voor haar open.
Als ik haar met klikkende hakken weg zie benen, haal ik diep adem en ruik de frisse herfstlucht. Op de achtergrond hoor ik de vogels vrolijk kwetteren en ik denk: dit wordt een mooie dag.

Sascha is nagelstylist in Amsterdam en neemt je in een maandelijkse column mee in haar ervaringen aan de nageltafel.