De nageltafel: Verdriet

Op straat hangt een bedrukte sfeer. “Kut he”, zegt de meneer van de bloemenkraam met de typische Amsterdamse tongval. Ik knik en steek de sleutel in het slot van mijn salon. Gelukkig heb ik gister mijn nageltafel en spulletjes allemaal netjes schoongemaakt, want mijn lijf protesteert flink vandaag. Eigenlijk wil ik alleen maar koffie drinken (of wijn) en op de bank hangen, maar mijn volle agenda spreekt dit gevoel tegen. Ik zie mevrouw H. al aan komen lopen, mijn eerste klant van vandaag. Ze glimlacht door het raam en het belletje aan de deur rinkelt vrolijk als ze de deur opent. “Tsja, het leven gaat door”, zegt ze bij wijze van begroeting. Ondertussen kakelt ze door alsof er niets aan de hand is. Maar voor mij voelt het anders. Van der Laan is dood. Mijn burgemeester.

 

Ik vijl alsof het gewoon een normale vrijdag is, maar mijn gedachten dwalen telkens af. Ik kende de beste man niet persoonlijk, maar toch voelt het alsof er een familielid is gestorven. Zijn vrouw, zijn kinderen… wat een verdriet. Mevrouw H. vervolgt in een relaas over de buurvrouw van haar zus, die haar hond de hele dag en nacht laat blaffen.Ik knik op momenten dat het van me verwacht wordt en probeer mijn aandacht bij haar mooie, wat oudere handen te houden. “Doe maar een blanke lak vandaag, rood is iets te fleurig”, zegt ze tussen de bedrijven door. Ik pak een ander flesje dan ik eigenlijk al voor haar had klaargezet en ga weer aan de slag. Ik heb het altijd moeilijk gevonden om ‘een pokerface’ op te zetten als ik me niet goed voel. Klanten prikken hier moeiteloos doorheen. Eerlijkheid dus aan mijn tafel en vertel mevrouw H. waar ik over nadenk. “Verdrietig is het zeker, Amsterdam huilt”, antwoordt mevrouw H. met mooie woorden. We kijken elkaar even aan en zwijgen. Soms hoef je ook niets te zeggen. We begrijpen elkaar. Wat fijn om gevoelens met klanten te delen. Van der Laan is dood. Onze burgemeester.

Sascha is nagelstylist in Amsterdam en neemt je in een maandelijkse column mee in haar ervaringen aan de nageltafel.